Column: Alleen op pad

Bijgewerkt: 20 aug 2019

Iets in je eentje doen. Ik vind het nogal wat. Met in de ene hand een bak zoete popcorn en in de andere een flesje cola de vernieuwde Lion King kijken in de bioscoop. Het nieuwe restaurant waar je lovende recensies over hebt gelezen uitproberen. Een stad bezoeken waar je nog nooit geweest bent. Op reis naar de palmbomen en witte stranden op Ibiza. Zo’n beetje alles zou je alleen kunnen doen. Ik vind het stoer hoor, als je in je eentje dingen onderneemt die met z'n tweeën leuker zouden kunnen zijn en solo reizen over de hele wereld vind ik al helemaal bewonderingswaardig! Maar zelf ervaar ik nog maar sinds kort dat alleen eropuit gaan echt heel chill kan zijn.

Ik heb namelijk iets alleen doen altijd geassocieerd met ‘ah, wat sneu’, alsof je niemand hebt om iets leuks mee te doen (en dat is stom). Dat komt omdat ik in mijn jeugd weleens ‘belangrijke’ dagen (je weet wel, van die nationale feestelijke dagen waarop je heel gezellig moet zijn en eropuit moet, want anders mis je echt wat hoor!) alleen heb doorgebracht. Koninginnedag (in de tijd van Beatrix dus) bijvoorbeeld. Ik was een jaar of 14. Het was echt zo’n Home Alone momentje hoor, ik waarschuw je alvast. Ik werd ‘s ochtends wakker, me heerlijk uitrekkend omdat ik die dag niet naar school hoefde. Op mijn gemakje liep ik in mijn pyjama naar beneden en had helemaal niets door, totdat ik opmerkte dat het wel heel stil was in huis. Geen gekletter in de keuken van ontbijtbordjes die gepakt werden, geen knallend geluid van de Playstation waarop mijn broertje vaak speelde. Niet eens het vrolijk gebabbel van mijn halfbroertje. Niets. Helemaal niets. Stond ik daar in mijn Snoopy pyjama in het midden van de woonkamer. Eenzaam om me heen kijkend, hopend dat mijn moeder en broertjes zich gewoon verstopt hadden en elk moment achter de bank en het gordijn vandaan zouden springen. Maar nee. Niets. Uiteindelijk bleek dat zij al naar de rommelmarkt waren gegaan. Ja, zonder mij. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet waarom. Zo laat werd ik toch niet wakker en het was ook niet dat ik rommelmarkten haatte of zo. Wat ik wel haarfijn weet is hoe ik me op dat moment voelde. Verloren en eenzaam. Het was Koninginnedag, iedereen (naar mijn idee dan hé) vermaakte zich, iedereen was eropuit plezier aan het maken. Behalve ik.

Goed, het was niet mijn intentie om er een zielig verhaal van te maken, maar nu snap je hopelijk waarom ik iets alleen doen associeer met ‘ah, wat sneu’. Nog jarenlang heb ik heel erg de druk gevoeld om met dat soort dagen iets leuks te moeten doen, want alleen zijn wilde ik niet. Dat bracht me een ontzettend naar gevoel (flashbacks van een stil huis en alleen te zijn gelaten passeerden bijvoorbeeld vaak de revue). Mijn eisen werden dan ook torenhoog op zo’n dag. Ik MOEST iets leuks doen en mocht al helemaal niet alleen zijn. En als iets niet ging zoals ik dacht, oeh, dan was het mis. Zoals die keer dat al mijn vrienden al plannen hadden met het bevrijdingsfestival en ik daarin buiten de boot viel. HUILEN! Of die keer dat MJ en ik met z’n tweeën waren met TT-Assen. BORING!

En nu? Sinds afgelopen jaar (pas) maak ik bijna helemaal niets meer van die festiviteiten mee. Het boeit me niet meer zoveel (af en toe is er nog wel eens dat momentje van fear of missing out hoor!). Afgelopen 5 mei zijn we zelfs met zijn tweeën naar een wellness geweest. Keiharde muziek, dronken mensen, urenlang slenteren, daar hadden wij geen zin in. Ik was natuurlijk niet helemaal alleen, dat maakt het wel een beetje anders. Hoewel ik met Koningsdag dat wel was en ik de hele dag thuis heb zitten rommelen (lekker in mijn eigen rommel en niet die troep op de markt) en lezen, maar dit keer voelde dat gewoon prima!

Dan nog even over dingen alleen doen. Ik vind het namelijk super stoer als mensen dat gewoon doen, er schijt aan hebben en het leuk vinden. Ikzelf begin het ook steeds meer te doen en hoewel ik soms nog in de zielige rol kruip en me dat eenzame meisje in de verlaten kamer voel, beleef ik er steeds meer plezier aan. Laatst ging ik bijvoorbeeld in mijn eentje naar Nijmegen, met overnachting en al. Af en toe bekroop me wel eventjes het gevoel van eenzaamheid (dit zou veel leuker zijn geweest met MJ of een vriendin), maar grotendeels was ik alleen maar trots op mijzelf en voelde ik me enorm avontuurlijk dat ik dit gewoon in mijn eentje aan het doen was! In de middag heb ik even in een yoghurtbar gezeten, maar dineren in een restaurant durfde ik (nog) niet aan en installeerde me veilig ‘thuis’ (bij de Airbnb die ik geboekt had) met een maaltijdsalade aan de keukentafel.

Alleen op reis, dat komt ook nog wel, maar over een week ben ik jarig en dan ben ik alleen. Iets wat trouwens gewoon kan gebeuren, vriendinnen moeten werken of zijn een weekend weg en MJ heeft een festival met zijn orkest. En ik, tja, grote kans dat ik de dag alleen doorbreng, maar dát vind ik stiekem nog best wel een dingetje...

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-