De weg naar Martine Schrijft

Bijgewerkt: 28 sep 2018



JOEPIE! Het is zover, Martine Schrijft staat officieel ingeschreven als bedrijf bij de KvK. De eerste opdrachten druppelen gestaag binnen, mijn website heeft een fijne (al zeg ik het zelf) make-over gekregen waar ik mee overweg kan en het harde werken heeft zich al een beetje geloond. Ik heb een lange, hobbelige weg vol gevaren afgelegd om tot hier te komen, maar MEN dat is het dubbel en dwars waard!


Dit is het verhaal:


Een aantal jaren geleden, 5 om precies te zijn, stopte ik met de opleiding Sociaal Pedagogisch Hupverlening aan de Hanze. Ik kon het niet bijbenen. Dagelijks kwam ik met hoofdpijn thuis en was ik gesloopt. Te moe om iets te ondernemen, laat staan huiswerk te maken en te leren voor tentamens. Destijds was ik me daar niet bewust van. De reden dat ik stopte met de opleiding was omdat ik het niet leuk vond en ik mezelf later niet dagelijks aan het werk zag als hulpverlener. Ook had ik geen zin om de rest van mijn leven problemen van anderen aan te horen, ik had de handen al vol aan die van mezelf.


Die redenen kloppen nog steeds wel hoor, maar ik weet zeker dat ik, bij welke opleiding dan ook, na enige tijd de handdoek in de ring zou gooien. Dat ik eerder MBO Onderwijsassistent afgerond heb (met een jaar vertraging) is best een wonder! School is gewoon niet voor mij weggelegd. Waarom ik dat denk? Dat vertel ik je later nog wel eens.


De wereld leek aan mijn voeten te liggen

Wat een verademing toen ik het besluit nam te stoppen met school. Ik voelde me verlost en vrij! De wereld leek aan mijn voeten te liggen. Maar dat was van korte duur. Het dagelijks in bed liggen tot een uur of 13.00 (ik kwam er soms helemaal niet uit), het urenlange series kijken en boeken lezen, het af en toe mezelf naar de AH slepen om een aantal uren te werken, het begon me enorm te vervelen. En er knaagde iets aan me. Iets wat graag wilde ontsnappen, maar ik met alle macht tegenhield...


Het heeft zo'n 3 maanden geduurd. Toen vond het knagende monster zich een weg naar buiten en ontsnapte. Het was de gevreesde gedachte: wat nu? Ik had het zolang mogelijk uitgesteld, maar nu was ik gedwongen om erover na te denken. Hoe nu verder? Wat is mijn toekomst? Altijd bij de Albert Heijn blijven werken? Toch als onderwijsassistent aan de slag gaan? Nee, dat wist ik direct zeker, daar zag ik mijn toekomst niet liggen. Maar wat dan wel? En daar begon de zoektocht, want ik wist het niet.


Buikpijn als ik terugdenk aan die nare periode

Als ik er weer over nadenk, krijg ik spontaan buikpijn. Wat een nare periode die uiteindelijk zo'n 4 jaar heeft geduurd. Een periode van onzekerheid, twijfels, teleurstellingen en ongehoorde gebeden. Bedenken en uitzoeken wat ik zou willen worden en welke opleiding daar het beste bij zou passen (toen was ik er nog van overtuigd dat een goede opleiding noodzakelijk was). Binnenhuisarchitect, stewardess, bloemist. Beroepentesten doen, open dagen bezoeken. Inschrijven voor de opleiding Creative Writing, maar er helaas voor afgewezen worden. Het mocht allemaal niet baten, ik kwam er niet uit.


Ik wilde trouwens ook niet helemaal stil blijven zitten en heb me daarom met ziel en zaligheid gestort op het vrijwilligerswerk. Zo ben ik bijvoorbeeld voor E&R (evangelisatie en recreatie op de camping) als kinderwerkcoördinator aan de slag gegaan, ben ik in het bestuur en concertteam van het koor Reflection. waar ik destijds lid van was, gestapt en heb ik een reis naar Oekraïne gemaakt om zigeuners te helpen een leven op te bouwen. Zo vulde ik mijn weken met vergaderingen, voorbereidingen en reizen. Maar toch bleef er een vraag onbeantwoord: 'Wat wil ik verder met mijn leven?'


Nieuw plan

In juni 2016 dacht ik het te weten. Ik had gelezen over de BBL opleiding tot bloemist. Een creatief beroep, werken met mijn handen, yes dat zag ik wel zitten! Gemotiveerd ging ik op jacht naar een leer- werkplek, maar na wekenlang solliciteren begon ik de hoop te verliezen. Ik werd nergens aangenomen. Het kwam erop neer dat ik te oud was... (de meeste BBL'ers beginnen op hun 17e en ik was al bijna 10 jaar ouder) en dat konden (of wilden) de bloemisten niet betalen. Ook dit was een doodlopende weg.


Het levens veranderende Facebook-berichtje

In die periode dat ik weer een teleurstelling aan voelde komen, kreeg ik via Facebook een melding. Een vriendin had me ergens in getagd en het bleek een oproepje van Girls of honour te zijn. Ze zochten een webredactie-stagiare en mijn vriendin vond dat wel iets voor mij. Het leek me super leuk, schrijven was tenslotte iets wat ik bijna mijn hele leven al deed. Ik wist alleen niet zo goed hoe ik dat kon omzetten naar werk. De opleiding Journalistiek en Communicatie spraken me niet aan en voor Creative writing was ik afgewezen. Toch zette dit oproepje me aan het denken en begon er een vlammetje diep in mij aan te wakkeren. Kon ik dan toch iets doen met schrijven?


Toen las ik het oproepje even goed door en vervloog alle hoop als sneeuw voor de zon. Ze zochten iemand die de opleiding Journalistiek en Communicatie deed en ik deed geen van bijna. Sterker nog, ik deed helemaal geen studie. Dat werd ook niks, dacht ik bij voorbaat al. Totdat ik weer een berichtje via Facebook kreeg, dit keer van Erica, van Girls of honour zelf! Ze had gezien dat ik getagd was in hun oproepje en ze vroegen zich af of ik interesse had. Of ik interesse had?! JA, maar, maar, maar, dacht ik alleen maar...


Ik heb hier veel voor gebeden. Ik was ervan overtuigd dat ik dit niet zonder God kon en het maar in Zijn handen moest leggen. Na wat gesprekjes met MJ, familie en vrienden, dwong ik mezelf de stoute schoenen aan te trekken en Erica terug te mailen dat ik zeker interesse had. Ik vertelde eerlijk dat ik geen opleiding deed, maar wel meer wilde weten over het gebeuren op een webredactie en dat ik een grote passie heb voor schrijven. In spanning wachtte ik het antwoord van Girls of honour af.


Yes, ik deed wat met mijn schrijfkunsten!

En de rest is geschiedenis. Ik mocht wekelijks op het kantoor komen om alles te leren over de webredactie, in ruil voor blogs die ik voor Girls of honour zou schrijven. Tevens leerde ik mijn schrijfstijl te ontwikkelen en sneller te schrijven (lees: minder perfectionistisch te zijn). Ik fleurde helemaal op, yes, ik deed wat met mijn schrijfkunsten en dat voelde heerlijk! En toen, op een dag, kwam Marit met de vraag: 'Is tekstschrijver niet wat voor jou?'. Er ging een hele nieuwe wereld voor me open.


Martine Schrijft is ontstaan!

Kijk mij hier nu eens, ingeschreven bij de KvK als freelance tekstschrijver en al. Oh, je weet half niet hoe blij, dankbaar, opgetogen en vooral opgelucht ik ben. Ik heb weer een doel in mijn leven, een koers die ik op kan varen, iets doe waar ik blij van word. Ook al vind ik het ondernemerschap ontzettend spannend, schijt ik 'em soms 3 kleuren en is het vallen en opstaan - ik ben klaar voor dit avontuur en ga van Martine Schrijft wat maken!


Coverfoto: Sébastien Marchand on Unsplash

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-