Jong meisje versus jonge vrouw

Bijgewerkt: 28 sep 2018



Standaard haal ik het al uit mijn portemonnee en voordat de caissière de artikelen goed en wel heeft gescand, druk ik het onder zijn of haar neus. Mijn identiteitsbewijs. Ja, ik ben echt wel oud genoeg om vier flesjes Jillz te kopen. En ja, ik ben echt 28 jaar en geen 20 zoals je denkt. Ik zucht of grom niet eens meer. Ik heb het opgegeven.


Eerder ging ik het gevecht altijd aan. Ik maakte me klaar voor de strijd. Rechtte mijn rug en schouders en stak mijn borsten (voor zover dat kan met cupje A) ferm naar voren. Ik hief mijn kin en keek de caissière uitdagend aan: o wee als jij mij om mijn ID vraagt! Maar tevergeefs. De kassajuffrouw keek me met een opgetrokken wenkbrauw en een flauwe glimlach op de lippen aan. Ze doorzag me. Waarschijnlijk werkten mijn blauwe ogen niet mee. Het is ook heel moeilijk om daar dreigend mee te kijken en sowieso ben ik het type niet om agressief over te komen (ik deed wel echt mijn best hoor).


Toen gooide ik het over een andere boeg. Met een nonchalante flair begroette ik de caissière en maakte een praatje zo van: och, die goeie oude tijd, toen was het zo anders. In de hoop over te komen alsof ik al op z’n minst 30 jaar op deze aarde rondliep. Al babbelend scande de caissière de producten, terwijl ik de bankpas al in mijn handen had, klaar om af te rekenen (de boodschappen, maar ook met de zeer gevreesde vraag). Even leek het alsof ik erin slaagde, maar de caissière keek op: ‘Mag ik nog even je ID zien?’

AARRGHH!!! Alsof de hele wereld tegen mij is! Zo van, daar heb je Martine! Ha, we gaan haar mooi even irriteren.


Met liters make-up, met MJ bij me, met heel volwassen kleren (dus niet met een gescheurde jeans, all-stars en een t-shirt, de outfit die ik het liefste aan heb), met een attitude, doen alsof ik heel veel haast heb… het mag allemaal niet baten.


Soms denk ik dat er gewoon iets mis met mij is. Er zijn weleens mensen die me 19 jaar hebben geschat. 19! Dat is bijna 10 jaar jonger dan dat ik ben. Toe even mensen, give me a break!


Oeh, en als ik vertel dat ik getrouwd ben, dan is het feest helemaal compleet, dan raakt men helemaal van het padje af!

En nu denk je vast: mens, wat zeur je nou en waar maak je je druk om. Super fijn toch dat je zo jong geschat wordt? Who cares? Wacht maar tot je 40 bent, dan doe je vreugdedansjes.


Ja, dat zal, maar het gaat erom hoe ik me er nu bij voel. Het irriteert me namelijk mateloos. Weet je waarom? Om het simpel feit dat het voelt alsof ik niet serieus genomen wordt. Om het feit dat men mij blijkbaar ziet als een jong meisje. En dat doet me denken aan dat onzekere meisje dat ik was van vroeger. Dat niets durfde, moeilijk voor zichzelf opkwam, aanrommelend met allerlei studies, bijna nooit iets afmaakte en niet wist wat ze wilde in het leven. En dat gevoel haat ik. Dat meisje ben ik overigens ook inmiddels niet meer.


Ik ben ouder geworden, zekerder van mezelf, heb mijn leven aardig op de rit gekregen, ben getrouwd, ben zelfs mijn dromen aan het verwezenlijken door aan de slag te gaan als freelance tekstschrijver!


Laatst had ik het er met MJ over en hij zei (precies de vinger op de zere plek leggend btw): ‘Je wilt dus eigenlijk gezien worden als een volwassen, sterke vrouw.’ Oh my… JA! Dat is het precies! En nu is het natuurlijk niet zo dat je, als je volwassen bent, niet meer onzeker bent of even niet weet wat je wilt. Zeker niet, that's part of life, maar er zit wel verschil in gezien worden als een 19-jarig meisje of als een jonge vrouw van 28. En echt, doe mij het laatste maar! Je wit toch gezien worden als de persoon die je bent? Niets meer, niets minder. Niet jonger, niet ouder. Ik in ieder geval wel! Wat jij?


Coverfoto: Unsplash

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-