Mijn persoonlijk verhaal deel 1: Gescheiden ouders



Mijn ouders gaan scheiden

Ik was nog maar zeven jaar toen mijn wereld instortte. Ik weet nog precies het moment dat ik met mijn broers op de bank zat en mijn ouders vertelden dat ze gingen scheiden. Afschuwelijk om zo jong het vertrouwen in de mens te verliezen en een vertekend beeld te krijgen van hoe je liefdevol en respectvol met elkaar omgaat. Ik weet er het fijne niet van, maar dat er veel ruzie en spanning in huis was, dát voelde ik haarfijn aan. In mijn ogen is dit een van de ergste dingen wat je kunt overkomen als kind. Wat ik toen nog niet wist is dat dit nog maar een tipje van de sluier was. De verlatings- en bindingsangst stonden, net als wij (mijn broers en ik), nog maar in de kinderschoenen.


Beide ouders hertrouwen

Mijn moeder pakte haar spullen en ging uit huis, wel in dezelfde buurt. De ene week verbleven we bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder. Al vrij snel hertrouwde mijn moeder, met iemand die bij ons al bekend was. We kregen uitbreiding in de familie, want, naast een stiefvader, kregen we er ook twee stiefzusjes bij. Dit vond ik aan de ene kant leuk, omdat ik dan eindelijk ook eens wat meisjesdingen kon doen (ik ben opgegroeid met alleen broers, niets mis mee hoor, maar zij wilden liever niet met barbies spelen). Maar aan de andere kant vond ik het ook wel lastig, omdat ik bijvoorbeeld mijn slaapkamer met hun moest delen wanneer ze bij ons waren. En dat was als tiener een behoorlijk ding voor me!


Een paar jaar later leerde mijn vader ook iemand kennen en al snel hadden we weer een feestje. Hij ging trouwen en trok bij haar in waardoor hij moest verhuizen naar een andere stad. Ook hier kregen we gezinsuitbreiding, want onze stiefmoeder had drie kinderen. Twee zoons en een dochter.


Ik hoop dat ik het volgende goed uitleg en dat het te snappen is. Ik en mijn jongere broertje gingen bij mijn moeder en stiefvader wonen. Mijn twee oudere broers bij mijn vader. We zagen elkaar elk weekend. De ene keer bij mijn moeder en de andere bij mijn vader. Bij mijn moeder kwamen de twee stiefzusjes ook. En wanneer we naar mijn vader gingen, waren de kinderen van mijn stiefmoeder er ook. Ik heb het altijd verwarrend gevonden, dus ik begrijp heel goed als jij dit ook even niet snapt.


Aanpassen, heel veel aanpassen

Het was een hele onderneming om me elke weer aan te moeten passen aan de omgeving en andere mensen. En dan waren het ook nog eens mensen die ik niet kende, maar waar ik wel noodgedwongen huisje boompje beestje mee moest spelen, want dat was tenslotte het nieuwe gezin.

Er gingen 7 jaren voorbij. Jaren waarin ik een klein beetje gewend raakte aan de nieuwe thuissituaties, jaren waarin ik voorzichtig een band opbouwde met mijn ‘nieuwe’ familie (een hele rits aan stiefopa’s en –oma’s, –ooms en –tantes en -neefjes en -nichtjes, mijn moeder en stiefvader kregen een zoon, mijn halfbroertje, en oh we hebben ook nog eventjes een pleegzus gehad). Het was niet makkelijk. Ik was altijd een verlegen en stil meisje geweest, maar nadat mijn ouders gescheiden waren werd het erger. Ik kwam in de molen van ruziënde ouders terecht, die elkaar niet konden luchten of zien, met als gevolg dat de meeste communicatie tussen mijn ouders via ons werd gespeeld. Bizar om je vader om een nieuwe fiets te moeten vragen, omdat je moeder vindt dat het zijn beurt is. Door al deze dingen stond ik heel wantrouwend in de wereld en voelde mij niet geliefd.


Scheiding nummer 2

Alsof één keer een scheiding meemaken al niet genoeg beschadigd heeft, vond mijn moeder het welletjes en vertelde op een dag dat ze weg wilde bij mijn stiefvader. Ik was er eerlijk gezegd niet heel rouwig om. Ik vond hem soms een vreemde man, had geen goed gevoel bij hem en kon niet goed aan hem wennen.

Maar goed. Zo gezegd zo gedaan. Mijn moeder zette hem het huis uit. Weliswaar met heel veel verdriet en ophef van mijn stiefvaders kant. Ik weet nog goed dat hij die avond huilend aan mijn bed kwam en smeekte om vergeving voor alle foute dingen die hij misschien had gedaan. Destijds wist ik me er geen raad mee en lag verstard in bed. Niet in staat om ook maar iets uit te brengen ( ik was 14). Hij vertrok en ik heb hem daarna nooit meer gezien (mijn twee stiefzusjes ben ik op latere leeftijd weleens een keer tegengekomen).


Om het nog even wat ingewikkelder te maken: ondertussen woonden mijn twee oudste broers ook bij ons (zij gingen, nadat mijn ouders gingen scheiden, eerst met mijn vader mee, maar na een aantal jaren kwamen ze bij ons).


Wegens financiële redenen konden we niet in het huidige huis blijven wonen, dus moesten we met nood op zoek naar iets anders. We konden tijdelijk terecht in een seniorenwoning en na 3 maanden kregen we een sociale huurwoning toegewezen. Huis nummer 4 en 5 waarvan ik mijn thuis moest proberen te maken.


Drie keer is scheepsrecht

Ze zeggen weleens: drie keer is scheepsrecht. In dit geval gaat dat niet helemaal op, maar het werd wel de derde keer dat ik een scheiding meemaakte. Dit keer waren mijn vader en stiefmoeder aan de beurt. Ik was inmiddels een jaar of 17/18 en had een aantal heftige jaren achter de rug (het contact met mijn moeder werd verbroken en ik werd depressief, maar daar vertel ik je in het volgende deel meer over). Hier was ik echt kapot van. Inmiddels had ik een hele goede band met mijn stiefmoeder opgebouwd en zij had het gemis van mijn moeder een beetje kunnen vervangen en dat was heel waardevol voor mij. Dat ook zij uit mijn leven vertrok, was weer een flinke klap in mijn gezicht.


People always leave

‘People always leave’ zoals Peyton uit de serie One Tree Hill zegt, was voor mij volledig van toepassing. Nadat al mijn stiefvader en -zusjes en bloed eigen moeder uit mijn leven waren verdwenen, stapten ook mijn stiefmoeder, -broers en -zus van het doek.


Bindings- en verlatingsangst

Zo kreeg ik in 10 jaar tijd een heleboel ‘nieuwe’ familie erbij, maar verloor ik ze allemaal (plus meer) in dezelfde 10 jaar weer. Zoals je misschien wel begrijpt, heb ik nooit stabiliteit gekend, een veilige thuis, een basis. Mijn leven was continu in beweging en dan echt in negatieve zin. De scheiding van mijn ouders was al heel heftig, maar de rollercoaster waar ik daarna in terecht kwam was duizelingwekkend. Begon ik een beetje gewend te raken aan de nieuwe situatie, werd het weer anders. Begon ik me een beetje thuis te voelen op een plek, gingen we weer verhuizen. Mensen waar ik een band mee kreeg en een stukje van mezelf gaf, stapten in en uit mijn leven en elke keer namen ze een stukje van mijn hart mee.


Al voorgaande dingen zorgden ervoor dat ik een enorme bindings- en verlatingsangst ontwikkelde en dat had ook weer grote gevolgen in mijn verdere leven. School, vriendschappen, zelfbeeld, liefdesrelaties… pff wat een puinhoop! Je kunt je misschien wel voorstellen (of misschien is dat onmogelijk) hoe gebroken ik me heb gevoeld en me nog steeds weleens kan voelen. Dat ik zelf uiteindelijk getrouwd ben, met dit als voorbeeld, kan ik zelf soms amper geloven. Hier schreef ik een openhartige blog over op Girls of honour: 'Mijn ouders zijn gescheiden, dus ik ga niet trouwen.'


Soms vraag ik me af hoe ik dat in vredesnaam allemaal overleefd heb. Ik geloof dat mijn lichaam en geest zich op de automatische piloot instelde en dat het zich maar overal doorheen sleepte waar het naartoe getrokken werd. En, toen was ik me er niet van bewust, ik ben er sterk van overtuigd dat God mij in die tijd gedragen heeft, het kan gewoon niet anders!


Deel 1 van de 4

Goed, dit was deel 1 van de 4. Als je helemaal tot hier hebt gelezen, wauw, alleen al daarvoor dankjewel! Ik beloof je trouwens dat de volgende delen niet zo lang zullen worden. Ik zou nog zoveel meer over dit onderwerp kunnen vertellen, maar dan denk ik dat ik het overzicht verlies en dat lijkt me niet handig.


Mocht je vragen hebben, iets willen delen of praten over dit onderwerp, omdat je zelf iets vergelijkbaars hebt meegemaakt, zoek contact met me! Ik sta er open voor om hier over te praten. Ik heb hiervoor speciaal de mogelijkheid toegevoegd om te kunnen chatten. Ik spreek je graag!


Liefs, Martine

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-