Persoonlijk verhaal deel 2: Zonder moeder verder



Soms wenste ik dat ze gewoon dood was met de wetenschap dat ze van me gehouden heeft, in plaats van deze oneindige kwelling van afwijzing.


Ik was 15 jaar. Zoals je in dit deel van mijn persoonlijk verhaal kunt lezen, had ik een aantal bewogen jaren achter de rug met scheidingen, verhuizingen en de hele zooi wat het met zich meebracht.


Rust

Al mijn broers (en half broertje) en ik woonden inmiddels samen bij mijn moeder. We hadden een sociale huurwoning toegewezen gekregen, de boel opgeknapt en ingericht en er ons plekje van gemaakt. Voor het eerst sinds jaren kon ik weer ademhalen. Ik voelde een klein beetje rust over ons gezin neerdalen en dat voelde goed. Natuurlijk hadden we onze issues, was nog lang niet alles koek en ei en zaten we nog maar net in het helingsproces van afgelopen jaren. Maar goed, het begin was er.


Een keuze met verwoestende gevolgen

Helaas heb ik dat begin niet kunnen afmaken en raakte de hoop op een verder rustig leven al snel vervlogen. Mijn moeder en ik raakten verwikkeld in een heftige ruzie. Een ruzie waarvan ik de gevolgen nooit van te voren had kunnen inzien of me zelfs ooit maar had kunnen voorstellen. Tevens is dit de eerste ruzie die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Voor het eerst in mijn leven kwam ik voor mijzelf op, stond ik voor mijn mening. Een keuze met verwoestende gevolgen.


Ik ga je niet alle ins en outs van de ruzie vertellen. Het komt erop neer dat we een meningsverschil hadden over bepaalde dingen. Ik was het zat om in al haar keuzes haar maar gehoorzaam te volgen en alles maar te verdragen. Ik voelde het aan alle kanten, diep in mijn vezels dat deze nieuwe situatie waar ze ons in stopte, de nieuwe man die ze in ons leven bracht, niet goed was. Heel voorzichtig, met al mijn moed bij elkaar schrapend zoveel als een 15-jarige maar kan, heb ik dit mijn moeder verteld. Dat viel bij haar niet goed. Of dat kwam omdat ze gewezen werd op verkeerde keuzes die ze maakte en dat haar niet aanstond, of het feit dat ik, haar dochter die haar aanbad en voor haar door het vuur zou gaan, voor het eerst een andere mening had als het hare, dat weet ik niet. Alsof er een kernbom ontplofte. Ik werd voor de keuze gesteld: ‘Of je accepteert dat mijn nieuwe vriend er is of anders rot je maar op naar je vader, dan hoef ik je niet meer in huis te hebben.’





Het is zo’n 13 jaar geleden, maar nog steeds snijden deze woorden vlijmscherp door mijn ziel. Woorden die allesbepalend zijn geweest voor de rest van mijn leven, mijn identiteit, mijn vrouw zijn. Zie ik een moeder en dochter tegenover me in de trein, liggen de tranen al op de loer en vraag ik me af wat er mis met me is. Praat iemand liefdevol over haar moeder, schuift er direct een luikje dicht om mijn hart te beschermen en ben ik ervan overtuigd dat ik die liefde niet waard ben. En dan heb je nog al die mijlpalen in je leven die je met je moeder hoort te delen. Mijn eerste vriendje, het halen van diploma’s, mijn bruiloft. Oh, zo zijn er nog talloze momenten geweest en heb ik het nog niet eens over dagelijkse dingen als even met elkaar kletsen, advies vragen, een kus op de wang. Jemig, wat is het f*cked up om je moeder te moeten missen in je tienerjaren.


Je zou kunnen zeggen dat ik een keuze gemaakt heb destijds. Een onmenselijke naar mijn idee, dat wel, maar een keuze heb ik gemaakt. Een paar weken na de heftige ruzie met mijn moeder ben ik bij mijn vader gaan wonen. Met mijn ziel onder de arm, verslagen en gebroken stapte ik noodgedwongen de zwaarste tijdperk van mijn leven in.


De relatie met mijn moeder is tot nu toe nooit hersteld. Dat valt niet alleen te verwijten aan de ruzie destijds. De momenten en gebeurtenissen die volgden maakten alles complexer en moeilijker. Verwijten, schuldgevoelens, boosheid, een mix van dit alles. Er is sporadisch wat contact geweest, maar dat liep altijd uit op teleurstelling en nog meer afwijzing. Een depressie volgde. Therapie volgde. Een immens zwart gat volgde waar ik in verdronk. Opnieuw en opnieuw. En ook al leefde mijn moeder nog, ik ging een rouwproces in.


Herstel

Hoe ik dit in vredesnaam doorgekomen ben is me ook weer een raadsel. Mijn vader en stiefmoeder waren mijn helden in die tijd (totdat ook mijn stiefmoeder uit mijn leven verdween, zoals ik in deze blog vertelde). Zij boden me structuur (wat ik destijds als puber dus echt niet leuk vond) en gaven me ontzettend veel liefde.


Ik zou je graag het magische moment willen vertellen waarop het allemaal opeens beter ging, maar dat kan ik niet. Dat moment heb ik namelijk nooit gehad. Ik leefde mijn leven. Ik ging naar school, deed mijn werk, sprak af met vrienden. De ene dag lukte dat en vlogen de uren zo voorbij. Aan de andere dag leek geen einde te komen en bracht ik alleen en huilend in mijn bed door met boeken als enige uitvlucht. Tjonge, wat een kl*te jaren waren dat zeg. Wanneer dat ophield? Ik heb echt werkelijk waar geen flauw idee. Het ging vanzelf. Het werd mijn missie om de volgende dag te halen. En de dag erna en die daarna… alles met me meedragend in de hoop dat de last ooit lichter zou worden.


En nu?

Nu kan ik me al een aantal jaren gelukkig voelen. De zware last is lichter geworden en ik kan er beter over praten. Dit mede dankzij de mensen die op mijn pad zijn gekomen. De juiste mensen op het juiste moment. MJ natuurlijk. Pfoe, hij is echt mijn reddende engel. Mijn broers, schoonfamilie, vrienden en vriendinnen, aantal mensen op school, zoveel waardevolle mensen die mij er doorheen geloodst hebben.


Het is trouwens niet zo dat ik me al die jaren elk moment verschrikkelijk heb gevoeld hoor. Ik heb zeker ook wel mooie, bijzondere en gelukkige dingen meegemaakt en heb oprecht kunnen genieten van het leven (en doe ik nog steeds). Daar heb ik me altijd aan vastgeklampt en is ook de reden dat ik hier op dit punt ben gekomen. Ondanks alle sh*t ben ik daar bijzonder dankbaar voor.


Of ik mijn moeder nooit meer mis en ik het helemaal niet meer moeilijk vind? Nee, integendeel. Ik voel me nog altijd incompleet, vind het lastig als er over moeders gepraat wordt en zelf moeder worden vind ik doodeng. Het zal ook altijd een pijnpunt blijven denk ik.


Ik ben het waard

Inmiddels weet ik dat ik het wel waard ben om geliefd te worden. Anders zou ik MJ, mijn familie en vrienden, iedereen die mij dierbaar is, heel erg tekort doen. De bindings- en verlatingsangst heb ik getackeld. Ik voel me geliefd en gewaardeerd en heb zelf ook enorm veel te geven. Hier kan ik met zekerheid van zeggen dat ik het overwonnen heb!


Toekomst

Diep in mij voel ik dat er ergens nog een sprankje hoop verborgen ligt. Hoop dat ik mijn moeder ondanks alles ooit weer zal zien en spreken. Maar dat is het jonge meisje in mij, de dochter, het kind dat verlangt naar haar moeders warme hand. De vrouw die ik ben geworden spreekt anders. De strijder, gehard door het leven met haar wonden en littekens. Zij vreest dat wanneer het moment gekomen is haar moeder weer te zullen zien, haar uitgestrekte vingers geen warme hand zullen vinden, maar een koude en dat dan pas het moment is gekomen waarop ze haar moeder echt los kan laten.

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-