Terug naar het begin

Bijgewerkt: feb 17


Of misschien wel: terug naar de kern. De kern van waar ik een paar jaar geleden mee begonnen ben. Schrijven. Ik ben er namelijk van overtuigd dat dat mijn taak is om de wereld een stukje mooier te maken. Ik geloof oprecht dat het geschreven woord mijn kracht is die ik daarvoor mag inzetten.


Ik denk alleen dat ik het afgelopen jaar iets te vooruitstrevend ben geweest met het hele freelance tekstschrijver gebeuren. Dat ik te veel dingen tegelijk wilde waar ik eigenlijk nog helemaal niet klaar voor was. En waar ik overigens ook helemaal niet voor opgeleid ben. Dat vergeet ik soms weleens. Dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel ervaring heb met schrijven voor andere mensen/bedrijven. Ik heb geen opleiding in die richting afgerond of een cursus gevolgd. Ik ben gewoon gaan schrijven en opdrachten gaan oppakken die op mijn pad kwamen.


Waar ik allemaal mee bezig was

Een aantal voorbeelden van waar ik zoal mee bezig was. SEO webteksten schrijven voor bedrijven en ondernemers. Bloggen over bruiloften voor Girls of honour en stukjes over het geloof voor Huis van Belle. Schrijven over alles wat maar met boeken te maken heeft op mijn bookstagram Martine Leest. Mijn grenzen verleggen door middel van dingen in m'n uppie gaan ondernemen (zoals naar het Boekevent gaan van Minimalistisch Ondernemen en bij een onbekende overnachten via AirBnB). Mezelf een maandlang opsluiten om 50.000 woorden te schrijven voor mijn roman. Me inzetten voor vrouwelijke ondernemers en hen helpen aan een persoonlijke en authentieke over mij pagina. En alsof het allemaal nog niet genoeg was online mijn eigen persoonlijke verhaal delen. En dan heb ik het nog niet eens over verdere privé dingen die ik op mijn bordje heb gekregen.


Tjonge, geen wonder dat ik het afgelopen zomer niet meer zag zitten (voor als je niet weet waar ik het nu over heb: ik nam een lange, echt lange vakantie). Ik was even helemaal de weg kwijt en wist niet waar ik nou eigenlijk allemaal mee bezig was. Tijd om op de stopknop te drukken!


Het is of geconcentreerd uitjes snijden of met volle focus het gesprek aangaan

Achteraf had ik best kunnen voorspellen dat dit zo zou lopen (maar ja, dat is het altijd hé, achteraf). Ik ben namelijk niet zo goed in meerdere dingen tegelijk doen. Nope, met iemand praten en ondertussen bijvoorbeeld de uitjes fijnhakken kan ik niet. Het is of geconcentreerd uitjes snijden of met volle focus het gesprek aangaan (vaak gebeurt dat laatste en dat heeft niets te maken met het feit dat ik niet van koken houd, hihi, maar dat weten de meeste vrienden en familie wel van me).


In mijn studententijd liep ik er ook tegenaan, maar dan meer omdat ik zoveel dingen op een dag moest doen. Pfoe, ik krijg spontaan hoofdpijn als ik daaraan denk. Lessen volgen, alle informatie verwerken, sociaal doen met klasgenoten, huiswerk maken en leren voor tentamens en natuurlijk het verdere dagelijks leven. De prikkels bleven maar binnenstromen en daardoor verloor ik steeds het overzicht. Elke dag kwam ik na schooltijd doodvermoeid en met barstende koppijn thuis. En ik overdrijf echt niet. Het was te veel. Mijn overgevoelige hoofdje kon het allemaal niet handelen.

En als dat gebeurt, als ik een overload aan prikkels binnenkrijg, dan sla ik dicht. Ik verstar. Dan komt er niets meer uit me. Ik kan dan bijvoorbeeld niet meer fatsoenlijk uit mijn woorden komen en het enige wat ik dan wil is in een hoekje kruipen en heel hard huilen.


Ik denk dat precies dát het afgelopen jaar is gebeurd. Maar dan verspreid over een langere periode. Die prikkels. En dat ik dan geleidelijk aan verstarde en er niets meer uit mijn handen kwam. Die huilbuien waaiden ook met vlagen af en aan. Heel vervelend natuurlijk, maar ik had eindelijk, na jaren (lees deze blog maar), een doel in mijn leven gevonden en dat moest ik laten slagen ook! Ruimte voor mildheid gaf ik mezelf niet en dat maakte het gemakkelijker over de grens heen te stappen.


Maybe it's time to change!

Tijd om daar verandering in aan te brengen dacht ik zo, want dit kan niet langer. Dit wil ik ook niet langer. Ik wil leven en creëren vanuit rust en ontspanning en zo dicht mogelijk bij mezelf blijven.


Toen ik afgelopen week fijne plaatjes en kaarten uitzocht voor een mini inspiratiemuur op mijn nieuwe werkplek, kwam ik een kleine poster tegen van een libelle. Ik wilde het bijna op de niet-meenemen-stapel leggen toen ik de achterkant zag en nou, van de tekst die erop stond werd ik wel blij!


CHANGE


The dragonfly stands for change.

Step out of your comfort zone,

do what you want

and

you will succeed.



Jep, je kunt het vast wel raden, deze poster heeft inmiddels een plekje verdiend op de mini inspiratiemuur.


Ik noem mijzelf geen freelance tekstschrijver meer

Een ding waar ik nu al verandering in heb gebracht is dat ik mezelf niet meer freelance tekstschrijver noem, maar freelance schrijver. Ik gok dat jij als lezer vast denkt: 'uh, ik zie het verschil niet hoor (behalve tekstueel dan).', maar voor mij zit er wel degelijk een verschil in. Een tekstschrijver doet mij namelijk denken aan saaie zakelijke teksten en dergelijke en dat is iets wat ik los wil laten. Ik ben niet zo zakelijk aangelegd. Ik heb er wel een paar blokjes kaas van gegeten hoor, maar ik vind het niet zo leuk en daar ligt mijn expertise niet. Freelance schrijver klinkt voor mij vrijer. Zeg maar dat het me meer vrijheid biedt om breder te gaan denken dan alleen webteksten schrijven voor ondernemers en bedrijven (een filmscript bijvoorbeeld of geschreven portretten). Niet dat ik dat helemaal nooit meer ga doen hoor, webteksten schrijven, maar ik leg er wel minder de focus op. Tja, het zit vast alleen maar in mijn hoofd, maar goed, in mijn hoofd moet het goed zitten dus deze soort van mindset switch vind ik wel fijn!


Terug naar de kern

Ik ga me de komende maanden focussen op het schrijven van blogs voor Martine Schrijft (over mini avonturen bijvoorbeeld en geluksmomentjes), het schrijven van fictie (roman here I come, hé dat rijmt toevallig en dat vind ik leuk) en het schrijven over boeken (recensies, nieuwtjes en weetjes). Voor de rest zie ik wel wat er op mijn paadje komt!


Het grappige is dat als ik de schriftjes van eerdere jaren doorblader waarin ik mijn doelen en verlangens heb opgeschreven, de bovenstaande onderwerpen de dingen zijn die steeds weer terugkwamen. Ook toen ik afgelopen week ging brainstormen over Martine Schrijft, kwam dit weer naar boven. Ik kan er gewoon niet meer omheen. Zal ik daar nu maar naar luisteren dan?


De belofte aan mezelf

De belofte die ik mezelf doe is het volgende: 'Ik beloof mezelf, hier op deze plek waar jij nu getuige van bent, dat ik het komende jaar mild voor mezelf ga zijn en dat ik grenzen mag verleggen, maar ze onder geen enkele voorwaarde overschrijd!'




© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-