Watervrees



Jep, ik heb watervrees. Misschien best vreemd, aangezien ik heel erg kan genieten van het strand en de zee. Een verkoelende plons in het water ben ik ook niet vies van. Maar dan zijn er de nachtmerries, de herinnering aan de vreselijke zwemlessen en...

Angst voor water, zelfs op tv!

Dat moment dat de camera gericht is op het wateroppervlak. Het ziet er in eerste instantie vredig uit, maar dan verandert de muziek in een onheilspellend deuntje, waarvan je de kriebels in de buik krijgt. Er gaat iets gebeuren. Het water, dat eerst zo vredig leek, begint er steeds dreigender uit te zien. En ja, daar! Voordat ik mezelf goed schrap heb kunnen zetten of überhaupt enigszins heb kunnen voorbereiden, breekt het water open. Een monsterlijk kolossaal beest duwt zichzelf omhoog en springt met een massieve kracht op uit het water. Een kreet ontsnapt mijn lippen en duw vlug het kussen voor mijn ogen. Bevend als een rietje en met een bonzend hart gluur ik voorzichtig om te kijken of het al voorbij is. Nog net zie ik een glimp van de staart van de walvis en vliegensvlug duw ik het kussen weer voor mijn ogen.


Nare nachtmerries over een orka

Dan heb je nog de vreselijke nachtmerries over orka's. Ik vind orka's ontzettend mooie beesten, misschien wel de mooiste van alle waterdieren. In mijn nachtmerries zijn het echter enge monsters en vind ik ze doodeng. Ken je de film Free Willy? En ken je dan ook het stukje waarin Jesse in de bassin valt waar de orka zich op dat moment ook in bevind? IJzingwekkend! Ook al gebeurde er verder niets en blijkt Free Willy heel lief te zijn, die schrik ben ik nooit te boven gekomen. En zeer waarschijnlijk zijn toen de nachtmerries begonnen.


Mijn nachtmerries gaan namelijk precies over wat er in de film gebeurde, maar dan iets meer met een Halloween tintje... De omgeving waarin ik mij in de nachtmerrie bevind is bijvoorbeeld een stuk donkerder en het water in de bassin een stuk wilder. Ik ben in het water gevallen, probeer verwoed een weg door het water te banen om zo snel mogelijk weer op de kant te kunnen kruipen. Wild kolkend water omringt me van alle kanten, golf na golf overspoelt me en ik hap hijgend naar lucht, maar krijg alleen maar water binnen. En dan heb je nog de orka. Onheilspellend cirkelt het om me heen, zwemt onder me langs en ik voel in het diepste van mijn vezels dat het ieder moment naar mijn voeten kan happen. En waarschijnlijk raad je het al, de kant haal ik nooit!


De zeer gevreesde badmeester met zijn grote haak

Ik denk niet heel angstig terug aan de zwemlessen. Het was niet zo dat ik elke keer met buikpijn heenging en dat ik het water niet in durfde. Ik herinner me wel het moment dat ik het veilige pierenbadje moest verlaten en in het grote mensen bad moest springen. Brrr! En ik herinner me dat ik altijd dicht langs de kant wilde blijven. In het midden van het zwembad zwemmen durfde ik niet. Maar helaas had je de zeer gevreesde badmeester met zijn grote haak. Telkens wanneer ik de veiligheid langs de kant had gevonden, voelde ik iets kouds om mijn nek glijden dat me terug naar het midden voerde. Uiteindelijk heb ik tijdens de lessen toch iets goeds gedaan, want ik heb zwemdiploma A en B op zak!



Watervrees, waar komt het toch vandaan?

Watervrees, ik vind het eigenlijk best suf! Ik weet ook niet zo goed waar het precies vandaan komt. Ik heb nooit iets ergs met water meegemaakt. Behalve die keer dat ik van zo'n bananenboot afviel, met mijn hoofd met een klap op het water terechtkwam en het een nanoseconde zwart voor mijn ogen werd. Dat was best even schrikken en mij zie je nooit meer op zo'n ding! Maar of dat ervoor gezorgd heeft dat ik watervrees heb? Dat denk ik niet.


Ik heb het zolang ik me kan herinneren al gehad. Kopje onder vind ik niet fijn (en als je eens durft mij onder water te duwen, dan kun je op ongekende krachten rekenen en sta ik niet voor mezelf in), ik wil graag de bodem zien en het liefst met mijn voeten kunnen aanraken. In zee precies hetzelfde. Het idee dat je niets onder je hebt, nergens houvast en alleen maar hulpeloos kunt trappelen... Gatsie!


Angsten overwinnen

Nu ga ik in maart naar iets heel tofs en gaafs, maar wat ik tegelijkertijd ook doodeng vind! Namelijk; Blue Planet in Concert (voor als je niet weet wat het is kijk even hier)! Een live concert met beelden van Blue Planet (ja echt, beelden van het leven op en in het water, zeer waarschijnlijk dat het grote scherm zich vult met de blauwe tinten van de oceaan en dat er zo nu en dan een groot beest voorbij zwemt....). Wauwie! Nou ja, ik vind het ook wel een beetje spannend dus. Waarom ik er dan heenga? Omdat de muziek geweldig is en ik uit ervaring weet dat het een fantastische ervaring is omdat ik eens eerder naar Frozen Planet in Concert ben geweest. Plus dat we met vrienden gaan en dat vind ik een leuk uitje. Dus waarom zou ik hiervoor passen, enkel en alleen omdat ik water een 'beetje' eng vind? Zit angst niet gewoon tussen de oren en is het irreëel, omdat er helemaal niets kan gebeuren? Let's find out!


Coverfoto: Unsplash / Tobias van Schneider

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-