Na anderhalf jaar uitproberen wist ik het. Freelance tekstschrijver zijn is het niet voor mij. Voordat je denkt: 'oh, dan kan ik niet bij jou terecht' en dit scherm weg wilt klikken, blijf nog even en lees verder! Ik weet namelijk bijna zeker dat ik wat voor je kan betekenen met mijn teksten. Want ja, ik schrijf ze nog steeds hoor! Het is alleen dat ik mezelf anders ben gaan noemen en een ander beeld van het beroep voor mezelf heb gecreëerd en dat heeft een nieuwe kijk op de dingen gebracht. Laat het me je eerst uitleggen met een verhaaltje.

martineschrijft-overmijpagina.jpg

Ik kocht een nieuwe broek. Het was niet perse een die ik zelf uitgezocht zou hebben, maar iedereen droeg het en in alle winkels kon je het vinden, dus kocht ik er ook eentje. Het was zo’n broek die heel laag op de heupen gedragen werd. Het was even worstelen (lees: een eeuwig durende kwelling), maar het lukte me de broek over mijn dijen heen te hijsen, de knoop dicht te maken en de riem strak vast te snoeren (want de broek moest natuurlijk wel op zijn plek blijven zitten en dat bleek nog wel een dingetje te zijn…). Erin bewegen ging wel. Als ik mijn voet niet te hoog optilde en mijn knie niet te ver doorboog, dan kwam ik wel vooruit. Bukken vermeed ik gewoon en anders deed ik het vliegensvlug. Gaan zitten deed ik juist heel voorzichtig (want bilnaad hé).

Wanneer ik de broek ‘s avonds uittrok kon je een complete afdruk van de naden van de broek op mijn benen zien en je kon precies de lijnen volgen waar de riem de boel bij elkaar had gehouden. Hoewel dat best ongemakkelijk was negeerde ik het, want ja, iedereen droeg tenslotte zo'n broek.

Toen gebeurde het. Ik was net bezig me in een bijna onmogelijke positie staande te houden, wilde een stap zetten, toen er een luid scheurend geluid klonk. Verschrikt sloeg ik mijn handen voor mijn mond. Ik durfde niet te kijken. Maar ik voelde het al. Langzaam bukte ik en gluurde voorzichtig door mijn vingers. Ja. Een wel tien centimeter lange gapende gat zat me aan te staren. Ik was uit mijn broek gescheurd!

Soms moet je eerst uit je broek scheuren om te beseffen dat het je niet past

Dit verhaal is niet echt gebeurd (was wel grappig geweest hé?). Wat wel echt is gebeurd is dat ik finaal de plank heb misgeslagen wat betreft het freelance tekstschrijver zijn. Ik had een bepaald beeld in mijn hoofd gecreëerd van hoe een tekstschrijver is en wat het doet. Best logisch natuurlijk, want ik googelde en speurde websites van tekstschrijvers af en al die informatie die ik vond nam ik klakkeloos over. Zo hoorde het toch gewoon?

Net zoals de broek. Iedereen droeg het, dus zo moest het zijn.

Maar gaandeweg liep ik steeds meer tegen dingen aan. De opdrachten die ik aannam begonnen me tegen te staan. Ik merkte dat ik er steeds minder mijn ziel en zaligheid in stopte. Ik werd er niet gelukkig van. Maar hoe kan dat nou, schrijven is toch altijd mijn droom geweest? Vroeg ik mezelf gefrustreerd af. En toen gebeurde het weer. Een opdrachtgever stopte de samenwerking. Frustratie zette zich om tot onzekerheid. Kan ik dit wel? Ben ik wel goed genoeg? Even overwoog ik er helemaal mee te stoppen. Maar vrijwel meteen wist ik dat dat niet de oplossing was. Ik moest het hele gebeuren op een andere manier gaan benaderen. En dat deed ik.

-martineschrijft-overmijpagina.jpg

'Van freelance tekstschrijver naar freelance schrijver, het veranderde alles!'

De gescheurde broek gooide ik in de vuilnisbak en ik kocht een nieuwe en die verschilde in alle opzichten. Op het moment dat ik afstand deed van de term freelance tekstschrijver en mezelf freelance schrijver ging noemen veranderde alles. Plotseling voelde ik de vrijheid en kon ik de ruimte nemen om mijn horizon te verbreden. Ik heb het totaal over een andere boeg gegooid. Geen zakelijke teksten meer, want daar zat het ‘em in. Ik wilde schrijven vanuit gevoel, ik wilde verbinding zoeken met mensen, het verhaal vinden en vertellen. Of dat nu voor een blog is, een websitetekst of iets anders.

'Dat is wat ik nu doe en precies wat ik voor jou kan betekenen.'

Stukjes tekst voor je schrijven, zowel non-fictie als fictie, die levendig en beeldend zijn, dat kan ik jou bieden. Blogs, artikelen, webteksten, korte verhalen of een ander soort tekst. Ik schrijf met gevoel en passie, dat zijn mijn sterkste punten.

Ben je naar zoiets opzoek? Dan moeten jij en ik zeker eens samen een lekker kopje thee drinken (of koffie natuurlijk als dat je voorkeur heeft)!

Ik hoop dat ik jou mag ontmoeten en een beetje mag leren kennen. Hoe gaaf zou het zijn als we een klik hebben en ik tekstueel iets voor je kan betekenen?!

 

Ik zie je berichtje graag tegemoet!

Ps ik draag nu alleen maar broeken die me passen, waar ik me volledig mezelf in voel en me vrij in kan bewegen (:

© 2018 by Martine Veenstra-Modderman

-

-

Foto: Julie-Ann Photography